24 uren van Kester
Het was de vijfde editie van deze 24-uurscompetitie en tevens ook de 5de deelname van de Langen Avondbikers. En dat is er aan te merken: ze kennen ons daar al een beetje en ze weten die 5 deelnames te waarderen. Intussen kennen we het parcours op ons duimpje en vanaf ronde 1 gooien we ons in de competitie.
Het B-team heeft zelfs even aan de leiding gereden: dat was 100 meter na de start, toen de eerste biker zo voortvarend was dat hij naast zijn pedaal stampte, pardoes over kop ging en de Langen Avond Wandeling zowaar aan kop reed. Die leidersplaats hebben we uiteraard niet lang kunnen houden, maar het was wel een opsteker.
En zo waren er nog een pak opstekers zoals: met twee teams 1 groep vormen. Jawel, er was in de pits geen verschil te merken tussen de twee teams: we warmden ons onder dezelfde dekens en aan dezelfde gasstraler, we draaiden ons warm op dezelfde fiets, we werden allemaal even enthousiast verwend door onze pitsmeisjes (ongelooflijk hoe die 24 aan een stuk paraat stonden om hapjes klaar te maken, spaghetti te koken, koffie te zetten, ontbijt klaar te maken, ons op te peppen, enzovoort, enzoverder), we ruimden samen achteraf alles op en plooiden elkaars tenten, we verwittigden mekaar als er een rijder aangestormd kwam en ongeduldig met zijn groene bidon stond te zwaaien, enzovoort, enzoverder.
Nog een opsteker: twee fantastische coaches die werkelijk 24 uur aan een stuk klaar stonden om de vervangingen te regelen (geen enkele aflossing werd gemist!!!), de bikers aan te moedigen en op te peppen, alle rondtijden van iedere biker werden opgenomen , genoteerd en in een tabel gegoten. Progressie werd toegejuicht, een dipje werd vergoelijkt, bikers werden tegen elkaar uitgespeeld om nog betere rondetijden te realiseren, werkelijk geen enkele coachentruuk werd achter de hand gehouden om de bikers 24 uren alert te houden.
Ach ja, over de bikers hebben we het nog niet gehad. Maar daar kunnen we kort in zijn: iedereen reed werkelijk het vuur uit zijn mtb-schoenen. We gaan hier geen namen noemen, omdat we misschien iemand vergeten en dat zou jammer zijn; want niemand viel door de mand en stond er als hij er moest staan. Ook ’s nachts - als de vermoeidheid durft toe te slaan en je letterlijk in ‘Nacht und Nebel’ je weg moet zoeken op een parcours dat door de dauw glad geworden is – reed iedereen alsof zijn leven er van af ging. De tijden waren dan iets minder - maar niet abnormaal minder – zodat je wel besefte dat er regelmatig gevaarlijke standjes werden uitgevoerd op dat bochtige parcours met zijn scherpe en gladde klimmetjes en afdalingen.
Kortom het was terug een fijn weekend. Want je vraagt je – als biker – tijdens die lange vierentwintig uren wel eens af: wat doe ik hier? Fietsend tegen een te hoge hartslag, met verschroeide luchtwegen, met verzuurde spieren, met pijnlijke polsen, in het donker en in de nevel zich een weg zoekend op het gladde gras met het risico een slipper te maken en op z’n bakkes te gaan… Maar je beseft: ik ben hier en ik rij als een gek omdat daar op het eind van mijn rit een collega staat te wachten die met dezelfde te hoge hartslag, verschroeide luchtwegen, etc. en met misschien nog een paar andere pijnlijke ledematen ook het beste van zichzelf zal geven. Dat weet je en dat geeft je moed en dan zet je door. En als er aan de biertent een paar supporters jouw naam staan te scanderen, dan haal je dat restje energie uit je lijf en spurt je die verdomde helling op en je steekt nog een tegenstrever voorbij, het hoera-gevoel ver voorbij. Dan komt er nog een lange trage klim naar de pits en jongens, wat is dat telkens afzien.
5 deelnames aan de 24-Uren van Kester, je zou zo denken: “Tijd voor iets anders”. Maar dat zou jammer zijn. “Kester” is intussen een begrip bij al wie daar geweest is, hetzij als biker, hetzij als coach, hetzij als medewerker, hetzij als supporter. Dat gevoel van één te zijn, zullen we nergens anders terugvinden. Het is een organisatie die op onze maat gemaakt is, het is een parcours dat we kennen en aankunnen en nooit zal vervelen, we kunnen daar ons mannetje staan, we hoeven ons niet te schamen voor onze resultaten, waarom zouden we er dan moeten weggaan? En geef toe: nergens anders zullen we zo’n goed bier als ‘Oud Beersel’ in de wacht kunnen slepen!
En misschien volgend jaar met een damesteam? Want dat missen we daar toch wel een beetje op het parcours: met een paar bikesters die hun mannetje kunnen staan zou het nog gezelliger worden. Een paar bikers vonden het niet zo’n goed idee, die vreesden natuurlijk dat ze volgend jaar zelf zouden moeten instaan voor het vertroetelen en verwennen, de macho’s!
Kortom: Kester 2011, here we come. Met nog meer motivatie, nog meer wilskracht en jawel: met een meisjesteam: de Langen Avond Babes!!!
Het B-team heeft zelfs even aan de leiding gereden: dat was 100 meter na de start, toen de eerste biker zo voortvarend was dat hij naast zijn pedaal stampte, pardoes over kop ging en de Langen Avond Wandeling zowaar aan kop reed. Die leidersplaats hebben we uiteraard niet lang kunnen houden, maar het was wel een opsteker.
En zo waren er nog een pak opstekers zoals: met twee teams 1 groep vormen. Jawel, er was in de pits geen verschil te merken tussen de twee teams: we warmden ons onder dezelfde dekens en aan dezelfde gasstraler, we draaiden ons warm op dezelfde fiets, we werden allemaal even enthousiast verwend door onze pitsmeisjes (ongelooflijk hoe die 24 aan een stuk paraat stonden om hapjes klaar te maken, spaghetti te koken, koffie te zetten, ontbijt klaar te maken, ons op te peppen, enzovoort, enzoverder), we ruimden samen achteraf alles op en plooiden elkaars tenten, we verwittigden mekaar als er een rijder aangestormd kwam en ongeduldig met zijn groene bidon stond te zwaaien, enzovoort, enzoverder.
Nog een opsteker: twee fantastische coaches die werkelijk 24 uur aan een stuk klaar stonden om de vervangingen te regelen (geen enkele aflossing werd gemist!!!), de bikers aan te moedigen en op te peppen, alle rondtijden van iedere biker werden opgenomen , genoteerd en in een tabel gegoten. Progressie werd toegejuicht, een dipje werd vergoelijkt, bikers werden tegen elkaar uitgespeeld om nog betere rondetijden te realiseren, werkelijk geen enkele coachentruuk werd achter de hand gehouden om de bikers 24 uren alert te houden.
Ach ja, over de bikers hebben we het nog niet gehad. Maar daar kunnen we kort in zijn: iedereen reed werkelijk het vuur uit zijn mtb-schoenen. We gaan hier geen namen noemen, omdat we misschien iemand vergeten en dat zou jammer zijn; want niemand viel door de mand en stond er als hij er moest staan. Ook ’s nachts - als de vermoeidheid durft toe te slaan en je letterlijk in ‘Nacht und Nebel’ je weg moet zoeken op een parcours dat door de dauw glad geworden is – reed iedereen alsof zijn leven er van af ging. De tijden waren dan iets minder - maar niet abnormaal minder – zodat je wel besefte dat er regelmatig gevaarlijke standjes werden uitgevoerd op dat bochtige parcours met zijn scherpe en gladde klimmetjes en afdalingen.
Kortom het was terug een fijn weekend. Want je vraagt je – als biker – tijdens die lange vierentwintig uren wel eens af: wat doe ik hier? Fietsend tegen een te hoge hartslag, met verschroeide luchtwegen, met verzuurde spieren, met pijnlijke polsen, in het donker en in de nevel zich een weg zoekend op het gladde gras met het risico een slipper te maken en op z’n bakkes te gaan… Maar je beseft: ik ben hier en ik rij als een gek omdat daar op het eind van mijn rit een collega staat te wachten die met dezelfde te hoge hartslag, verschroeide luchtwegen, etc. en met misschien nog een paar andere pijnlijke ledematen ook het beste van zichzelf zal geven. Dat weet je en dat geeft je moed en dan zet je door. En als er aan de biertent een paar supporters jouw naam staan te scanderen, dan haal je dat restje energie uit je lijf en spurt je die verdomde helling op en je steekt nog een tegenstrever voorbij, het hoera-gevoel ver voorbij. Dan komt er nog een lange trage klim naar de pits en jongens, wat is dat telkens afzien.
5 deelnames aan de 24-Uren van Kester, je zou zo denken: “Tijd voor iets anders”. Maar dat zou jammer zijn. “Kester” is intussen een begrip bij al wie daar geweest is, hetzij als biker, hetzij als coach, hetzij als medewerker, hetzij als supporter. Dat gevoel van één te zijn, zullen we nergens anders terugvinden. Het is een organisatie die op onze maat gemaakt is, het is een parcours dat we kennen en aankunnen en nooit zal vervelen, we kunnen daar ons mannetje staan, we hoeven ons niet te schamen voor onze resultaten, waarom zouden we er dan moeten weggaan? En geef toe: nergens anders zullen we zo’n goed bier als ‘Oud Beersel’ in de wacht kunnen slepen!
En misschien volgend jaar met een damesteam? Want dat missen we daar toch wel een beetje op het parcours: met een paar bikesters die hun mannetje kunnen staan zou het nog gezelliger worden. Een paar bikers vonden het niet zo’n goed idee, die vreesden natuurlijk dat ze volgend jaar zelf zouden moeten instaan voor het vertroetelen en verwennen, de macho’s!
Kortom: Kester 2011, here we come. Met nog meer motivatie, nog meer wilskracht en jawel: met een meisjesteam: de Langen Avond Babes!!!
